Zo liggen de verhoudingen in onze relatie. Op het moment dat Meester vindt dat hij iets voor mij moet bepalen, wanneer hij mij wil controleren of wanneer hij er simpelweg zin in heeft om me opdrachten te geven of iets te laten ondergaan, dan is het enige wat hij van mij verwacht..... luisteren en doen wat me gezegd wordt.

 

Welkom op "... dan luistert zijn meiske". Een reactie wordt zeer op prijs gesteld. Mailen kan ook!

 

roosje{Mr.Maatje}

We hebben het zo verschrikkelijk goed samen. We hebben veel meer momenten samen dan dat we ooit gedacht hebben te zouden krijgen. We praten meer met elkaar dan vele stellen ooit zullen doen. We delen meer met elkaar dan dat vele echtparen doen.

Vaak voelen we ons volmaakt tevreden (Meester) of gelukkig (roosje). Samen zijn we veel meer dan 1+1.

 

En toch.............nadat hij vanmorgen na een overheerlijk samenzijn weer vertrekt, dan verlang ik meteen weer naar meer. Dan verlang ik direct weer naar de volgende keer.

Soms vraag ik me af of er in dat verlangen naar meer ook een verlangen zit om samen met elkaar verder te gaan. Ja soms is dat zo. Er zijn van die momenten dat ik niets liever zou willen dan dat we ieder ochtend samen wakker konden worden, dat we iedere avond samen in bed konden stappen, dat we samen op vakantie zouden kunnen enz. enz.

 

Tegelijkertijd weet ik ook dat het dan anders gaat worden tussen ons. En dat wil ik niet. Juist geniet ik zo van de gestolen momenten. Juist geniet ik zo van de spanning die tergend opgebouwd wordt omdat we elkaar een aantal dagen niet kunnen zien. Juist geniet ik er zo van, zoveel van iemand te houden, dat ik soms gek wordt van misgevoel als er even geen mail van hem is.

 

Daarnaast hebben we beiden zovele dingen zonder elkaar waar we enorm van genieten. Beiden hebben we vele genietselen zonder elkaar.

 

Nee, meestal heeft het verlangen naar meer, niets te maken met altijd samen willen zijn, maar wel naar het volgende moment dat we weer kunnen bellen, elkaar weer kunnen zoenen, ruiken enz.

Wanneer weer Meester?

 

kus

jouw roosje

 

"dag, kus, dag, kus" en druk ik de rode knop van het toestel in.  

"Wat doe ik in m'n bed?" vraag ik mezelf dan af. Ik lig met kleding en laarzen aan in bed, onder m'n dekbed. En ik weet niet meer dat ik in bed gestapt ben. Alzheimer? Of ben ik simpelweg meegevoerd op ons gesprek over ons samenzijn vanmorgen dat ik als automatisch weer naar de plek van de gebeurtenis terug ben gegaan?

 

"Ik hou van je" laat ik hem tijdens het telefoontje weten.

"Daar ben ik helemaal van overtuigd" is zijn antwoord. "Als je zegt dat je van me houdt direct nadat ik met een bamboe ongenadig gemeen over je tepel heb geslagen, de tranen je in je ogen schieten en je dan vanuit de grond van je hart zegt 'Ik hou van je', dan weet ik het helemaal zeker."

"Heb ik dat gedaan? Dat kan ik me niet meer herinneren"

"Ja, dat was het moment waarop ik zei dat je me moest aankijken en ik toen de bamboe op je speen liet neerkomen."

 

Ik begin te twijfelen aan mezelf. Eerst weet ik niet hoe ik in bed gekomen ben. Later weet ik niet meer wanneer "ik hou van jou" gezegd heb. Wat ben ik nog meer vergeten?  

 

Conclusie in het rijtje van seks (on)waarheden

• Van trekken wordt je doof
• Van vingeren vallen je nagels af
  
• Van BDSM wordt je dement
• ...........

Hahahaha, nee het was meer van...... alleen maar beleven waardoor bewuste herinnering meer belevingsherinneringen geworden zijn. Hij heeft me vanmorgen tot waanzin van geilheid gedreven. Ik wist niet meer waar ik het zoeken moest. Zo verschrikkelijk heeft hij me opgezweepd en opgezweepd.....steeds als ik dacht dat ik niet meer kon, kon er nog meer.... en dan ineens liet hij me klaarkomen. Niet te geloven dat zoveel genot tegelijkertijd kan bestaan. Alleen maar genot... geen gedachten.... alleen maar wat gevoeld wordt bestaat.

 

Terwijl we napraten vertel ik Meester dat ik vanmorgen niet meer actief kon nadenken. Als ik al iets gezegd zou hebben, wat ik dus gedaan heb, dan heeft dat alles te maken met wat gevoeld werd en niet met wat gedacht werd. Ik zou niet eens in staat zijn geweest om bewust een woord uit te brengen.

 

Van daaruit komen we op het stopwoord. Zou de situatie vanmorgen zo zijn geweest dat het te heftig zou zijn, dan was ik niet in staat geweest om te bedenken dat ik door iets te zeggen het had kunnen beëindigen. Gelukkig is mijn ervaring dat Meester m'n lichaam 100x beter leest dan dat ik dat zelf doe. Hierdoor heb ik de controle door een stopwoord niet nodig. Het maakt ook dat ik geen enkele behoefte heb om maar iets aan controle te hebben. Het maakt dat ik me helemaal, onvoorwaardelijk kan over geven aan hem.

 

Dat is niet nieuw. We wisten beiden vanaf het moment dat we elkaar kenden dat het zo was en nog steeds is tussen ons. We gaan echter steeds dieper en dieper onze bdsm-beleving in en dan met name het sado-masochistische-deel, waardoor het theoretisch mogelijk zou zijn dat ik meer moeite zou hebben met het uit handen geven van alle controle en waardoor het theoretisch mogelijk zou zijn dat Meester het moeilijker zou vinden om deze verantwoordelijkheid te dragen.

De werkelijkheid laat zien dat ons vertrouwen naar elkaar alleen maar groeit en dieper wordt. Het proces dat we doorleven is alleen maar heel vanzelfsprekend.  

 

Het verbaasd me. Het verbaasd hem. Nee het verbaasd ons niet, maar we kunnen ons heel goed voorstellen dat het voor mensen die niets met bdsm hebben, het niet te begrijpen is. We snappen heel goed dat velen ons idioot en ziek zullen vinden. Het is, als je er niets mee hebt, toch ook niet te snappen dat twee mensen vanuit eigen perspectief zo kunnen genieten van macht en pijn. En dat dit beleven van de macht en pijn bijdraagt aan de relatie tussen twee mensen, dat deze zo diep en intens kan worden, zoals dat (bijna) niet voor te stellen is.

 

Tegelijkertijd heb ik er zelf soms ook moeite mee om het te begrijpen (al zo'n 3,5 jaar) dat het geen droom of een sprookje is waarin we leven. It's real live and it is more than beautiful.

 

"Ik hou van je"

En dat zeg ik nu zonder dat ik zonet een bamboe-tik heb gehad. En het is net zo gemeend als vanmorgen.

 

kus

jouw roosje

Ken je dat? Op een mooie zomerse dag, heerlijk liggend op een groene grasmat. Ondanks de mooie zomerse dag zijn er een paar wolken in de lucht te zien. En terwijl deze zo langzaam voorbij trekken, herken je allerlei vormen in het wolkendek. Een silhouet van een gezicht van opzij, een auto, een leeuw enz.......

Nu is er het weer er niet naar om liggend in het gras van het wolkendek te genieten. Gelukkig biedt de sneeuw uitkomst...... Wat zie ik daar voor figuren?

 

En een ieder van jullie wens ik

(mede namens Meester, heeft hij overigens ook via zijn log gedaan)

hele prettige kerstdagen

 

en een goed en gezond 2010

 

liefs roosje{Mr.Maatje}

 

 

Terwijl ik een routebeschrijving voor hem aan het printen was, kwam Meester binnen. Heerlijk om hem te zien. Wat heb ik me een zorgen om hem gemaakt. Wat heb ik hem gemist.

Zijn ziekzijn had zichtbare tekens achter gelaten. Een vermagerde man met doffe ogen stond met een brede glimlach te wachten terwijl ik op hem toeliep.
Zoenend ervoer ik dat hij zijn stevige greep niet verloren had. Hij fixeerde m´n hoofd door me met zijn ene hand m´n keel direct onder m´n kaak te pakken en met de andere hand m´n haar te omklemmen. M´n gretigheid bedaarde meteen en maakte plaats voor alertheid om direct op hem te kunnen reageren.

Al gauw lag ik voorover op bed. Zijn riem knalde op m´n billen………………………………….

Twee uur later zat ik aan de vergadertafel. Rustig keek ik de kring rond. Hier ben ik in control, lachtte ik in mezelf. Wie van de aanwezigen zou vermoeden dat ik die ochtend forse billenkoek had gehad. Wie van hen zou net als ik nu met rode billen en prikkende tepels zitten?
Ik schraapte m´n keel en opende de vergadering.

We kennen elkaar vandaag 1176 dagen. In deze tijd hebben we 11.058 mailtjes naar elkaar gestuurd. Dit zijn de mailtjes die ik van Meester heb ontvangen + de mailtjes die ik naar hem heb gestuurd.

Dit betekent dat er dagelijks gemiddeld   9,4 mailtjes over en weer gestuurd zijn.

 

Tot gisteren heb ik iedere mail bewaard. Nu heb ik er veel van gewist. Er moest ruimte gemaakt worden voor de komende 1176 dagen. Natuurlijk heb ik de mailtjes van onze begintijd wel bewaard ;-) Erg schatterig om te lezen hoe we om elkaar heen draaiden.

Van nature ben ik een opgeruimd mens dat zelden sjaggerijnig of somber gestemd is. Ongeacht hoe vervelend of naar een situatie ook mag zijn, ik zie altijd een lichpuntje en de meest zonnige kant van het probleem.

Hoeveel kg een probleem ook weegt, zodra ik het optil, is het altijd lichter.

Op mijn werk wordt vaak gezegd dat ik zelfs een drol kan laten glimmen. Kortom een rasoptimist en soms ook wel een oppertunist......

 

Vandaag lees ik wat logs terug, herlees ik ook een aantal mails die ik Meester heb gestuurd. En wat zie ik?

 

KLAAGGEDRAG.... ik ben zo zielig, want Meester is ziek; ik ben zielig en zie het bijna niet meer zitten want ik ga Meester een aantal weken niet zien; ik mis hem zo en ben daarom de weg kwijt........Ellenlang klaagzang heeft misssy ondertussen van me moeten horen over hoe ik van de leg ben....... Hoezo altijd de positieve kant zien? Ik noem wel wat positieve zaken, maar hou mezelf en anderen voor de gek.

 

Blegh!!!!!!   Zo'n confrontatie en deuk in m'n zelfbeeld. Ik ben geloof ik toch slechts een mens.