Door onze beider (van echtgenoot en mij) bezigheden in het leven zien en spreken we elkaar maar heel weinig. In vakanties proberen we zoveel mogelijk bij elkaar te zijn. We zijn immers getrouwd. En zolang we er allebei voor kiezen om dit huwelijk in stand te houden, doen we ons best om in vakanties weer iets van verbondenheid te voelen.
Op één vlak hoeven we nooit moeite te doen om verbondenheid te voelen. Dat is er vanzelfsprekend als het om één van de kinderen gaat. Dan weten we feilloos van elkaar hoe de ander denkt en voelt.
Voor het overige........tja........
Het overige is jarenlang door zijn ziekte moeilijk of slecht zichtbaar geweest. Eindelijk lijkt het dat hij zijn ziekte af en toe beter leert te hanteren. Daarmee komen ook zijn oprechte uitingen van verbazing dat ik er nog steeds ben. Dat hij ervoor gekozen heeft om met mij getrouwd te blijven vindt hij niet meer dan normaal, maar dat ik diezelfde keuze heb gemaakt, vindt hij ongelooflijk.
Steeds meer en steeds beter lijkt hij in te zien wat de impact van zijn ziekte is en is geweest op ons gezin en ons huwelijk. En met dit steeds meer zien, wordt zijn ongeloof groter dat hij nog een gezin heeft, waar hij het al die jaren een vanzelfsprekendheid heeft gevonden dat alles om hem draaide en iedereen zich aan hem aan paste.
Ik begrijp zijn ongeloof. Als ik als een buitenstaander kijk, vind ik het ook niet te bevatten. Toch ben ik altijd doorgegaan. Daarbij zocht ik m'n afleiding, zocht ik steun. Die heb ik gevonden in m'n werk, bij vrienden, in de bdsm. Dit hield me op de been. Dit zorgde ervoor dat ik steeds als iemand in m'n gezin me nodig had, ik er kon zijn.
Jaren geleden kwam er door de dagelijkse bezigheden van ons verandering in onze omstandigheden. We zijn lange tijden niet samen. In het begin vond ik dat wennen. Nu vind ik het heerlijk om m'n eigen dingen te doen. Luisteren naar de muziek die ik prettig vind, koken zoals ik dat graag eet enz......
Ruim drie jaar geleden heb ik een man leren kennen. Een man die me geleerd heeft wat echte liefde is. Namelijk liefde die van twee kanten komt en nooit op een weegschaal ligt. Een man die in staat is om naar m'n baas te gaan en hem de huid vol te schelden, omdat hij vindt dat mij onrecht wordt aangedaan door hem (heeft ie nog niet gedaan hoor ;-)). Een man die de instelling heeft dat niemand aan me mag komen, dat hij me voor alles wil beschermen. Een man die geniet van mijn aandacht en liefde voor hem. Een man, met wie ik zovele overeenkomsten heb..... (krijgen we 10 soorten chocola voorgeschoteld, beginnen we allebei bij de witte, we lezen een tijdschrift van achteren naar voren, we hebben beiden een partner bij wie hun karakter door ziekte andere vormen heeft aangenomen enz. enz.) Een man die...............
Nu zou je kunnen verwachten dat deze man en ik voor elkaar gekozen zouden hebben. Zeker als daar een huwelijk naast staat waarin sprake is van vervreemding van elkaar. We hebben ook wel voor elkaar gekozen, maar niet in de vorm die leidt tot samen in een huisje oud worden. Hoe paradoxaal het ook klinkt..... juist de relatie met deze man (Mr. Maatje) zorgt ervoor dat ik met meer gemak de grillen van de ziekte van m'n echtgenoot aan kan. Juist Mr. Maatje zorgt dat ik met meer souplesse om kan gaan met de vervreemding van m'n man.
Recentelijk heb ik weer een aantal dagen met m'n echtgenoot doorgebracht. Gewoontes van hem, die ik al zo vaak heb gezien, kwamen me vreemd voor. Ook nieuwe gedragingen gezien. Per mail besprak ik ze allemaal met Meester...... en wat gebeurt er? Hij zegt: "Wat vind ik dat knap van je man dat hij dat zo heeft gedaan." Geen spoor van jaloezie, alleen maar rustige steun en reflectie. Zo gaat dat dus.
| 
"Heb je met hem gesproken?" vroeg hij? 
