Zo liggen de verhoudingen in onze relatie. Op het moment dat Meester vindt dat hij iets voor mij moet bepalen, wanneer hij mij wil controleren of wanneer hij er simpelweg zin in heeft om me opdrachten te geven of iets te laten ondergaan, dan is het enige wat hij van mij verwacht..... luisteren en doen wat me gezegd wordt.

 

Welkom op "... dan luistert zijn meiske". Een reactie wordt zeer op prijs gesteld.

 

roosje{Mr.Maatje}

Een ruw gevoel in m'n keel, schrapende hoest, stem die af en toe hapert...... alle symptomen van een verkoudheid zijn aanwezig.

M'n collega's reageren met bezorgdheid. "Je kijkt toch wel uit he?" "Neem je wel je rust?" "Griepje?"

 

Hoe kan ik hen vertellen dat ik me ondanks een zere keel uitstekend voel. Ik voel me zelfs meer dan uitstekend. Hoe heerlijk is het wel niet om de hele dag nog te voelen hoe Meester me vanochtend vast had. Hij hield me over z'n pik gedrukt en neukte me diep en dieper in m'n slokdarm. Kokhalzen, bijna overgeven......niets overtuigde hem om zijn greep op m'n hoofd te verslappen. Alleen gaf hij me af en toe de kans om adem te halen, maar geen tijd om mezelf te herstellen. Meteen duwde hij zijn paal weer in m'n keel.  

 

Gierend, snakkend naar adem, controleren van m'n peristaltiek, m'n uiterste best doend om het zo goed mogelijk te ondergaan. Eindelijk liet hij los. De tranen stonden in m'n ogen. Ik kon me herstellen. "Nog een keer?" vroeg hij. M'n nee klonk zo overtuigend dat ik in het holletje van zijn nek mocht kruipen.

 

En toch ondanks m'n nee........ "morgen weer Meester?".............was het enorm genieten.

 

 

Rond 2008, 2009 was het beredruk op 't log. Een heel aantal subjes en Meesters, maar ook andere belangstellenden gingen elkaars logs langs alsof men bij elkaar op de koffie kwam en aan de keukentafel hele gesprekken voerden. Zonder dat ik ooit een van hen live heb ontmoet, voelde het als vriendschappen.

 

Zonet al m'n linken gecontroleerd en zie dat velen er niet meer zijn. (Daarom de linken verwijderd) Verhuisd naar een ander log? Gestopt met schrijven? Genoten heb ik altijd van de verhalen van belle, moonheart, mozaïek, lonnetje, hanne, hilde, bad enz.

Hoe zou het met iedereen gaan?

"Ben jij niet wat kwijtgeraakt vanmorgen? Ik voel je nog steeds in me."

"Dat zou best wel eens kunnen kloppen. Hij was namelijk veel groter toen ik bij je naar binnen ging, dan toen die eruit kwam."

 

En inderdaad, een paal had hij. Reusachtig! Met een ferme stoot drong hij bij me naar binnen en trok me ver over z'n pik. Naar adem snakkend genoot ik dat hij me zo nam.  

Ik had een enorme behoefte aan zijn sturing en "dwang". Een dag ervoor was ik nl. in de fout gegaan en vervolgens kwam ik in een uitdagende stemming.

 

"Ik ben veel te mild voor je. Veel te veel lover en te weinig Meester" was zijn conclusie. Daar was ik het echt niet mee eens. Maar ondanks m'n uitdagende stemming sprak ik hem niet tegen.  

"Mild" ;-) nam hij de riem om die over m'n billen te laten knallen. Dit zorgde er echter niet voor dat ik uit m'n ondeugende gemoedstoestand kwam. Ik bleef hem uitdagen. De tijd maakte dat hij het niet kon afmaken en me moest laten lopen.  

Maar ik was gewaarschuwd. De volgende ochtend zat ik klaar zodat hij niets op me aan te merken kon hebben. En inderdaad, een compliment volgde. En vervolgens zijn dwingende handen die me van seconde tot seconde stuurden of me in de greep hadden. Gewoon doen wat Meester zegt is toch heel wat prettiger dan hem te lopen uitdagen. Hoewel....... op z'n tijd mmmmmmmmmmmmmmmmmmmm

Snikkend begroef ik m'n gezicht in het holletje van zijn nek. "Blijf bij me, blijf voor altijd bij me" huilde ik zacht.

Blijkbaar dacht hij dat ook. Zijn armen klemden me in een niet te verbreken greep.

Naarmate de tranen tot bedaren kwamen, kwam ook m'n realiteitszin terug. "Je moet gaan", duwde ik hem van me af.  

"ja" antwoordde hij mat en met hoorbare tegenzin.  

Hij deed een stap naar achteren om me vervolgens weer opnieuw vol emotie in zijn armen te nemen. Nu brak ik. Nog heviger snikkend maakte ik zijn schouder nat en vocht ik tegen mezelf. Opnieuw maande ik hem om te gaan. Hij moest uit m'n buurt om te voorkomen dat ik hem nooit meer zou laten gaan of dat hij nooit meer zou willen vertrekken. We zoenden tot de deur sloot.

 

***

 

Toen hij binnenkwam hield ik een hele verhandeling over een computerprogramma. "Heeft m'n zoon ook gehad" antwoordde hij quasi geïnteresseerd. Het was me duidelijk. Hij vond het geen tijd om te praten.

 

"Op je buik" commandeerde hij en had de plak al in handen. Van voeten tot billen en weer terug en zo meermalen op en neer geselde hij m'n achterkant. De wisselende inslag maakte dat ik van rustig ondergaan tot een halve meter de lucht in komen varieerde.

 

"Voorkant" en smekend keek ik hem aan in de hoop dat hij m'n tepels niet met de plak zou bewerken. Dat doet altijd zo'n pijn en is zooooooooooooo geil, maar ook zo'n pijn.......

Smekend kijken hielp niet. Toen hij de plak liet glijden naar m'n kutje nam ik z'n pik in m'n mond. Op deze wijze zou hij niet zo gemakkelijk weer naar m'n borsten kunnen met de plak.  

 

Hij genoot meteen van m'n gesabbel en zorgde door over m'n gezicht te gaan zitten, dat ik hem ook niet meer los kon laten. Met zijn armen drukte hij m'n knieën, terwijl deze in spreidstand waren tegen de matras. Er was geen beweging meer mogelijk. Hij vingerde me, en vingerde....... steeds verder naar een hoogte punt.

 

Een hoogtepunt dat uitgesteld werd omdat m'n lijf zo enorm gefixeerd was. Het werd meer dan ik hebben kon. M'n body moest ontladen. En niet zomaar ontladen...... Niets aan m'n lijf kon bewegen. Het kon niet exploderen, zoals het altijd doet. De ontlading kon alleen maar naar binnen een uitweg vinden. Ik implodeerde, terwijl hij me door het orgasme heen bleef vingeren? De enige uitingsvorm die me restte was huilen, huilen en nog eens huilen.   Heel langzaam liet hij me steeds losser en kwam naast me liggen om me tot rust te laten komen. "Wat kan een mens aan heerlijkheid verdragen" vroeg ik me af. Wauw wat een orgasme.

 

***

 

"Ik vraag maar niet hoe het met je gaat" zeiden we wederzijds toen we uiteindelijk weer aan de telefoon hingen. Beiden waren we behoorlijk geëmotioneerd van alle heftigheid van deze ochtend en van de enorme verbinding die er tussen ons is en steeds blijft groeien. "We zijn stoer" spreken we elkaar moed in en dan bezorgd "Pas je wel goed op jezelf vandaag?" De smsje schieten de hele dag door de ether. Ik voel hem, hij voelt mij. We konden vanmiddag niet bellen, toch maken we het haalbaar. En dan vlak voor we moeten hangen "ik hou van je" Dat moet ik als laatste gezegd hebben. Hij weet het ook, zonder dat ik het zeg. Maar toch........

Vanmorgen ben ik vrij. En terwijl ik het woord "vrij" opschrijf, vraag ik me af wat het nu werkelijk betekent. Velen zijn ten strijde getrokken om vrijheid te krijgen, terwijl het bijna altijd ging om mensen die gebonden waren aan gezin, familie en aan andere verplichtingen.

De vrijheid hebben betekent dus helemaal niet dat het om totale vrijheid gaat. Blijkbaar gaat het om kleine of grotere delen van je leven waar je beschikking over wilt hebben?

Vrijheid van meningsuiting vind ik b.v. ook een zwaar overgewaardeerd begrip. Ja natuurlijk mag je in Nederland van alles zeggen, maar mag je alles zeggen? Nee het mag niet kwetsend zijn, het mag niet opruiend zijn enz. Het gaat dus om vrijheid in gebondenheid.

 

Vrijheid in gebondenheid.  

 

Een goed vergelijk met de relatie tussen Meester en mij. Op de een of andere manier heeft onze relatie ons beiden bevrijd en werkt het dagelijks bevrijdend. En toch zijn we zo gebonden als gebonden maar kan zijn.

 

Interessant dat ik en velen met mij juist de gebondenheid zo nodig hebben om de vrijheid te kunnen ervaren. Is het zoals m'n moeder altijd zei: "Kind, als het altijd mooi weer zou zijn, zou je niet weten dat wat je mee maakte mooi weer was. Dan zou het gewoon zijn, zoals het is." Dus zonder donker geen licht, geen vrijheid zonder gebondenheid.  

Soms loop ik over. Dan is het net of m'n hart niet groot genoeg is voor alles wat ik voel. Er zijn geen woorden te vinden om te vertellen hoe onmetelijk veel ik van hem hou. Geen beeld kan ik bedenken dat de juiste expressie geeft aan de warmte die m'n lijf verwarmd als ik aan hem denk. Ook foto's kunnen de gelukzaligheid van onze relatie niet vastleggen.

 

Het enige uiting die er op dit moment is, zijn tranen. Tranen die blijven stromen. Tranen die opnieuw gevormd worden als ik zijn gezicht voor me zie, als ik m'n neus in het kussen leg die hij onder zijn hoofd had. Tranen van gemis, tranen die weg gebeten worden, omdat de brok in m'n keel me bijna laat stikken.

 

En dan schrijf ik dit log en voel m'n wangen strak worden van het drogende vocht. Ik overweeg om alles maar weer te wissen, maar doe het niet. Ik weet dat Meester het wil weten. Ik hou van hem. En soms is dat meer dan dat ik aan kan.

Wat is het heerlijk om na een burgerlijke week * weer te weten dat hij in aantocht is.

Wat is het zalig om dan weer op het kussen dat hij speciaal voor mij gemaakt heeft te wachten tot hij binnenkomt.

Wat is het genieten om aan z'n gezicht te zien dat het hem bevalt om me naakt in houding met het tepelsieraad aan, aan te treffen.

Wat is het super zoals hij voorover buigt, ik me op richt om de eerste hongerige passionele zoen met elkaar te delen.

Wat is het top om vervolgens op zijn niet zichtbaar dirigeren, op te staan en zijn armen om me heen te voelen.

Wat is het geil zoals hij me voor de spiegel zet en zijn handen de lijnen van m'n lichaam volgen.

Wat is het spannend als hij me vraagt of de reden dat ik hem uitkleed is om het leer van zijn riem te voelen.  

Wat is het warm als we even later samen onder het dekbed kruipen.

Wat is het pijnlijk als hij extra druk op de klemmen van het tepelsieraad zet.

Wat is het nat en vochtig als hij me even later m'n benen in zijn nek legt en hij zijn pik diep in me stoot.

Wat is het om gillende gek te worden als hij daarna m'n borsten van alle kanten betast en slaat.

Wat is het krampend intens om daarna klaar te komen.

Wat is het nagenietend om nog even in zijn armen te kunnen liggen.

En wat is het balen dat het daarna snel aankleden is en voor ons beiden al snel weer de werkdag begint.

 

* Burgerlijke week is een week, waarin er geen ruimte was voor bdsm

Meester begrijpt heel goed hoe gedrag beïnvloedt kan worden. Zo weet hij (en zo past hij ook vaak toe) dat veel mensen als zij begrijpen waarom iets moet, het minder moeite kost om iets dat gebeuren moet te accepteren.

 

Zo vertelt Meester me nagenoeg altijd wat hij van plan is en waarom hij dat zo wil. Hij legt me uit waarom hij een bepaalde keuze heeft gemaakt en wanneer hij zelf zijn gedachten nog niet heeft gevormd, geeft hij mij de kans om met hem mee de gedachten te vormen. Ik denk dat dit maakt dat ik soms als vanzelf ergens aan toe ben. Het komt best weleens voor dat ik Meester om iets vraag, waarvan hij zelf al bedacht had om me dat in diezelfde periode op te dragen.  

 

Het is dus lang niet altijd duidelijk of ik iets doe of laat omdat ikzelf dat wil, of omdat ik dat ben gaan willen, omdat Meester het wil. Mij maakt het niet uit waardoor het ontstaat. We genieten er allebei enorm van.

 

En dan ineens:

"Morgen wil ik ipv. de leiband zien dat je de klemmetjes met ketting draagt"

"Weet je wel hoe gemeen die dingen worden naarmate de week vordert?"  

"Je laat je halve uur 's avonds vallen"

 

Ik voelde me teleurgesteld. Genoot er zo van om iedere avond de klemmen een half uur te dragen. Even nam het gevoel de overhand t.o.v. de rede. Want als ik nagedacht had, had ik wel geweten dat en 's ochtends en 's avonds te veel zou zijn.

 

"Waarom wil je het halve uur 's avonds laten vallen?"

 

even werd het stil. En toen: "Omdat ik nu iets anders wil!" antwoordde hij resoluut.

 

De toon en de reactie was duidelijk. Geen uitleg en geen verdere vragen van mijn kant. Heel klein kon dit meiske alleen nog uitbrengen: "Ja Meester"

 

mmmmmmmmmmmmm