Snikkend begroef ik m'n gezicht in het holletje van zijn nek. "Blijf bij me, blijf voor altijd bij me" huilde ik zacht.
Blijkbaar dacht hij dat ook. Zijn armen klemden me in een niet te verbreken greep.
Naarmate de tranen tot bedaren kwamen, kwam ook m'n realiteitszin terug. "Je moet gaan", duwde ik hem van me af.
"ja" antwoordde hij mat en met hoorbare tegenzin.
Hij deed een stap naar achteren om me vervolgens weer opnieuw vol emotie in zijn armen te nemen. Nu brak ik. Nog heviger snikkend maakte ik zijn schouder nat en vocht ik tegen mezelf. Opnieuw maande ik hem om te gaan. Hij moest uit m'n buurt om te voorkomen dat ik hem nooit meer zou laten gaan of dat hij nooit meer zou willen vertrekken. We zoenden tot de deur sloot.
***
Toen hij binnenkwam hield ik een hele verhandeling over een computerprogramma. "Heeft m'n zoon ook gehad" antwoordde hij quasi geïnteresseerd. Het was me duidelijk. Hij vond het geen tijd om te praten.
"Op je buik" commandeerde hij en had de plak al in handen. Van voeten tot billen en weer terug en zo meermalen op en neer geselde hij m'n achterkant. De wisselende inslag maakte dat ik van rustig ondergaan tot een halve meter de lucht in komen varieerde.
"Voorkant" en smekend keek ik hem aan in de hoop dat hij m'n tepels niet met de plak zou bewerken. Dat doet altijd zo'n pijn en is zooooooooooooo geil, maar ook zo'n pijn.......
Smekend kijken hielp niet. Toen hij de plak liet glijden naar m'n kutje nam ik z'n pik in m'n mond. Op deze wijze zou hij niet zo gemakkelijk weer naar m'n borsten kunnen met de plak.
Hij genoot meteen van m'n gesabbel en zorgde door over m'n gezicht te gaan zitten, dat ik hem ook niet meer los kon laten. Met zijn armen drukte hij m'n knieën, terwijl deze in spreidstand waren tegen de matras. Er was geen beweging meer mogelijk. Hij vingerde me, en vingerde....... steeds verder naar een hoogte punt.
Een hoogtepunt dat uitgesteld werd omdat m'n lijf zo enorm gefixeerd was. Het werd meer dan ik hebben kon. M'n body moest ontladen. En niet zomaar ontladen...... Niets aan m'n lijf kon bewegen. Het kon niet exploderen, zoals het altijd doet. De ontlading kon alleen maar naar binnen een uitweg vinden. Ik implodeerde, terwijl hij me door het orgasme heen bleef vingeren? De enige uitingsvorm die me restte was huilen, huilen en nog eens huilen. Heel langzaam liet hij me steeds losser en kwam naast me liggen om me tot rust te laten komen. "Wat kan een mens aan heerlijkheid verdragen" vroeg ik me af. Wauw wat een orgasme.
***
"Ik vraag maar niet hoe het met je gaat" zeiden we wederzijds toen we uiteindelijk weer aan de telefoon hingen. Beiden waren we behoorlijk geëmotioneerd van alle heftigheid van deze ochtend en van de enorme verbinding die er tussen ons is en steeds blijft groeien. "We zijn stoer" spreken we elkaar moed in en dan bezorgd "Pas je wel goed op jezelf vandaag?" De smsje schieten de hele dag door de ether. Ik voel hem, hij voelt mij. We konden vanmiddag niet bellen, toch maken we het haalbaar. En dan vlak voor we moeten hangen "ik hou van je" Dat moet ik als laatste gezegd hebben. Hij weet het ook, zonder dat ik het zeg. Maar toch........
|