Zo liggen de verhoudingen in onze relatie. Op het moment dat Meester vindt dat hij iets voor mij moet bepalen, wanneer hij mij wil controleren of wanneer hij er simpelweg zin in heeft om me opdrachten te geven of iets te laten ondergaan, dan is het enige wat hij van mij verwacht..... luisteren en doen wat me gezegd wordt.

 

Welkom op "... dan luistert zijn meiske". Een reactie wordt zeer op prijs gesteld.

 

roosje{Mr.Maatje}

Net wakker geworden luister ik naar zijn rustige ademhaling. Ik weet dat hij slaapt door de kleine nauwelijks hoorbare snurkjes bij iedere inademing.  

Het verbaasd me dat we nog precies in dezelfde houding liggen als dat we zijn gaan slapen. Hij zijn arm om me heen en ik in het holletje van zijn nek. Ik wil graag zien hoe hij slaapt, maar durf me niet te verroeren, omdat ik hem niet wil wekken. In plaats daarvan snuif ik zijn geur op en geniet ik van zijn slapende lijf waaraan ik versmolten lijk. "Wat hou ik waanzinnig veel van hem" wil ik van de daken schreeuwen.

 

Dan dat nare snerpende geluid. De wekker gaat. Het is 11 minuten over zeven. Meester is meteen wakker en ik ga over hem heen liggen om de wekker uit te zetten. Hij zoent me. We genieten beiden van het samen wakker worden. Een gebeurtenis dat voor ons uniek is. Hij kijkt me aan met een spijtige blik. "Ja lief, ik weet dat je je direct moet aankleden" denk ik met evenveel tegenzin in mijn ogen.  

 

Al zoenend leidt hij me mee naar de voordeur en merk dat het afscheid anders is dan anders. Het voelt alsof hij deze avond weer thuis gaat komen. Het is hierdoor minder lastig om hem te laten gaan dan anders. Even later zit hij in de auto en belt me. Dat is weer zoals we gewend zijn en realiseer ik me dat hij inderdaad deze avond thuis gaat komen, maar dat dit thuis niet bij mij is. Met terugwerkende kracht voel ik de pijn van het gedag zeggen bij de voordeur even hiervoor. Even duurde de pijn maar. Het werd overstemd door het heerlijke gevoel van het samen wakker worden deze ochtend.

Nu wil ik Meester noch mijzelf als paranormaal betitelen, maar soms, nee eigenlijk vaak hebben we te maken met toch wel veel toevalligheden.

 

Zo was er vorige week een avond dat ik Meester niet belde. We hebben beiden geen banen van 9 tot 5, dus het is helemaal niet raar als hij of ik niet in staat is om te bellen of om op te nemen. Bovendien komt het wel vaker voor. Dit keer echter liep Meester de hele tijd, tot ik de kans had om iets van me te laten horen met een knoop in zijn maag rond. Wat bleek.....de reden waarom ik niet kon bellen veroorzaakte bij mij een naar gevoel in mijn maag.

 

Vaak is het zo dat we op elkaar tenderen. Dat maakt dat we goed op elkaar ingespeeld zijn, van elkaar weten waar behoeften liggen enz. Toch komt het af en toe voor dat we even geen contact hebben en niet weten hoe het met de ander is. En dan is het gissen.... Nou ja gissen.... Ook daar in is het wel heel toevallig dat Meester me pas geleden "blind" een opdracht gaf, die weer uitstekend aansloot op m'n stressniveau.

 

En zo hebben we wederzijds erg vaak te maken met allerlei "toevalligheden". Bijzonder is dit iedere keer weer.  

Het jaar is nog maar net begonnen en ik weet nu al niet meer wanneer we wat hebben meegemaakt. Vanaf de start van het jaar is het leven met Meester een rollercoaster geweest. Overduidelijk was dat we elkaar enorm gemist hadden met de feestdagen en dat we alles van en met elkaar wilden wat er maar mogelijk was.

Zo hebben jullie al kunnen lezen over onze eerste dag in een jaar vol mogelijkheden en de gevolgen ervan in zitvlees. We hadden ons gesprek wat resulteerde in ............. en woorden. Maar daar bleef het niet bij.

Meesters pik groeide in m'n handen. Hij werd bikkelhard. En al snel vond deze een weg in m'n slokdarm. Het was zo groot dat ik het gevoel had dat het niet paste. M'n keel protesteerde. Even liet Meester me omhoog komen om naar adem te happen en mezelf te herstellen. Vervolgens duwde hij me er nog eens overheen. Opnieuw het gevoel dat m'n slokdarm op scheuren stond. Meester merkte dat ik er deze dag ongekend veel moeite mee had. Normaliter zou hij me zonder iets te zeggen nog een duik laten nemen maar nu vroeg hij "nog een keer?" Dankbaar was ik met deze vraag en schudde met tranen in m'n ogen, m'n hoofd.   "Je bent zo groot" Jammerde ik een verklaren voor m'n nee.

"Kom er dan maar op zitten". Meester liet me iets boven zijn paal stilhouden, richtte en stootte in één beweging zijn pik diep in m'n kut, terwijl hij meteen m'n heupen naar beneden duwde. Voelde hoe hij z'n weg nam. Dwars door m'n opgespleten kut, ramde hij m'n baarmoeder. Snakkend naar adem probeerde ik het overweldigde gevoel van enorme geilheid en beurse pijn te verwerken, terwijl Meester met zijn keiharde lid bleef rammen tot de krampen van m'n orgasme zijn tempo vertraagde.

Bijkomen was er maar nauwelijks bij. "Draai je om" hoorde ik Meester zeggen. Hij vond dat ik aan een onderhoudsdosering toe was voor m'n blauwe billen. Nog een aantal malen ging de lat er hard overheen. "Heb je wat voor het weekend" grijnsde hij.

En inderdaad, in het weekend had ik genoeg, meer dan genoeg om terug te denken aan onze eerste week van het nieuwe jaar. Telkens in de douche bekeek ik m'n blauwe billen, genoot van het beurse gevoel in m'n onderbuik en verheugde me op de maandag om weer de twinkelogen van Meester te zien als ik me aanbiedt. Steeds zag ik de lachende en genietende snuit van Meester, hoorde ik zijn woorden klinken en onze gesprekken herhalen.

Als een kind zo blij kon ik zondag bijna niet slapen. Meester zou weer komen. De 2e week in het nieuwe jaar. Zou het weer zo'n rollercoaster worden als de eerste week? Dat ik me dit kon afvragen. De week nu 2 werkdagen oud heeft alweer gemaakt dat ik nu stuiterend als een pingpongbal nog vol geilheid van vanmorgen zit te schrijven. Tja en wat Meester vandaag heeft gedaan om me weer in deze staat te krijgen???? Misschien in het volgende logje.

Heb hele goede herinneringen aan de periode na de zomer. Meester heeft me toen strak ter hand genomen. Ieder dag groeiden we hierin. Ik vond het helemaal geweldig en in alles wat Meester zei en deed, liet hij merken dat hij het ook helemaal top vond.

Gaandeweg merkte ik dat mijn afhankelijkheid van Meester enorm aan het toenemen was en daarmee ook mijn gevoel van kwetsbaarheid. Ik merkte dat ik steeds vaker en sneller de bescherming en veiligheid bij Meester ging opzoeken. We kwamen in de buurt van????? Een grens????? Een verlegging van een grens????? Een gebied met vele nieuwe mogelijkheden?????

Enerzijds vond ik het beangstigend. Het gevoel van kwetsbaarheid ken ik eigenlijk niet of heb ik nooit willen toelaten. Meester en ik spraken hierover en analyseerden wat de situatie kon zijn en hoe we verder zouden verkennen. Echter door een forse blessure die mij zowel lichamelijk als geestelijk veel energie kostte hebben we de verkenningen abrubt stil moeten zetten.

Mijn hunkering bleef. En de hunkering betrof twee dingen. Ik verlang sterk naar het gevoel van dit eerdere moment. En dan heb ik over al het gevoel dat ontstond. Het volledig in elkaar opgaan, de ontspanning, de alertheid, het genot, de afhankelijkheid, het vertrouwen enz. enz. Dit hebben we nu ook. Het leek echter nog eens tig keer uitvergroot.

Het tweede deel van de hunkering is m'n enorme nieuwsgier. Ik wil weten wat we gaan ontdekken als we verder gaan en/of het langer op deze manier doen. Ik wil weten of we een grens tegen komen. Ik wil weten...........

We weten beiden dat een aantal aspecten die toen van kracht waren hun effect begonnen te verliezen. Het heeft dus geen zin om bij een hernieuwde start die opnieuw in te voeren. Daar is iets anders voor nodig. Dit zijn zaken die te maken hebben met controle. We zijn druk aan het bedenken welke nieuwe/andere dingen zo'n zelfde effect kunnen hebben.

Wat na de zomer naast de controle ook een sterk effect had was het ontmoetingsritueel. Dat is natuurlijk wel iets dat simpel te versterken of te verzwaren is. Daar zijn we deze week weer mee begonnen. Meester liet weten hoe hij me wilde zien. Naakt wachtend op het kussen, geknield en in m'n handen aanbiedend "de lijn".

Terwijl ik dit zo opschrijf vraag ik me af waarom ik dit nu zo bijzonder vond dat ik er helemaal zenuwachtig van werd en geen woorden meer kon vinden om te beschrijven wat er zou gaan gebeuren. Want wat is dat nu....naakt op je Meester op een kussen wachten tot je hem mag begroeten?

Wat het zo enorm spannend maakte was:

* het is het begin van....... gaat het ons lukken om weer zo diep te komen? Gaan we dieper?

Naast de spanning die er altijd is bij het aanbieden aan Meester. Maakt hij opmerkingen? Gaat hij de lijn gebruiken? Mag ik opstaan?   Wil hij dat ik kruip? Laat hij me wachten? Roept hij me van een afstand?

En dan is het zover. Ik weet hoe Meester het hebben wil. Zodra Meester een bepaald punt in de route naar m'n huis gepasseerd is, leggen we de telefoon neer en heb ik net voldoende tijd om   m'n tanden te poetsen en om klaar te gaan zitten. En zo gebeurde dat. Snel tanden poetsen. Naar het kussen, alvast knielen. Dan de overweging om direct al naakt te zitten of nog even te wachten. Het tochtte nl. erg koud onder de voordeur vandaan. Collar netjes om. En dan hoor ik Meester naderen. Snel uit m'n hemd, de lijn in m'n handen. Rillingen door m'n lijf toen de sleutel in het slot ging. Alle mogelijke acties van Meester schoten me door m'n hoofd. Hij zoende me en ik begroette hem met "dag Meester". Hij hing zijn jas op.

"ga rechtop zitten!" commandeerde hij me. Het gekke was, dat ik op alles gerekend had, maar dat ik niet op zo'n correctie rekende. Brutaal antwoordde ik "zat ik niet rechtop dan?", wetend dat hij dit niet zou zeggen als ik recht genoeg had gezeten. Tegelijk had ik spijt van m'n betwetermond. Gelukkig liet Meester het gaan.

"handen hoger, biedt je Meester de lijn aan" en meteen vervloekte ik mezelf weer. Had m'n handen laten zakken, de aandacht van m'n houding laten verslappen. Snel deed ik wat me gezegd werd. Meester pakte de lijn en lijnde me aan. Kort bij m'n collar hield hij de lijn vast, kwam overeind en begon te lopen. De lijn was zo kort dat ik met dribbelpasjes met hem meeliep, uitkijkend dat hij niet over mij zou struikelen en ik niet over hem. De beperking en de manier waarop hij me mee liet lopen maakte me zowel geil als heel onderdanig. Aangekomen bij het bed maakte hij de lijn los. Even wist ik niet was ik vervolgens moest. Enerzijds de neiging om meteen de vrijheid te pakken en anderzijds......

Een knikje van Meester was voldoende om het warme bedje in te duiken en vervolgens lekker geborgen in dat lekkere holletje in zijn nek te kruipen.

mmmmmmmmmmmmmm het is zo enorm genieten en smaakt naar meer.

Er is zoveel dat ik wil vertellen. Zit er vol van. Meester aan de telefoon, napratend over vanmorgen en voorpratend voor morgen.

Voel me nerveus, zoals ik als kind nerveus kon zijn een dag voor m'n verjaardag. Wil het iedereen wel vertellen. Maar op de één of andere manier kan ik geen blogwoorden vinden om te duiden waar ik zo opgewonden over ben.

 

.....na morgen......misschien wel woorden?

Zitvlees.....daar heb ik genoeg van. Ja ik kan wel zeggen dat ik rijk gezegend ben met zitvlees. Dat merk ik ook aan de bewonderende blikken die vooral Antilliaanse mannen naar al dit rond werpen.

Niet alleen de hoeveelheid zitvlees is meer dan op orde, maar ook de kwaliteit ervan. Heb er menig uurtje en soms ook vele uren achter elkaar prima op kunnen zitten. Nooit een centje last.

 

Vandaag was dit anders. Meester heeft vanmorgen nl. heel goed gemikt. Daar waar hij me meestal wat hoger op m'n billen weet te raken heeft hij nu het zitvlak fors bewerkt. En dat was te merken. Gelukkig had ik geen langdurige overleggen vandaag en kon ik regelmatig een stukje lopen.

 

Ja (big smile) Meester heeft de toon gezet voor het nieuwe jaar.

Meester moest vandaag aan het eind van de dag voor zijn werk een leverancier bezoeken. Vanmorgen toen hij opperde dat het wel leuk zou zijn als ik mee zou gaan, nam ik het niet erg serieus. Mijn agenda van vandaag zat van top tot teen vol en er was ook nog een kansje   dat de leverancier naar het bedrijf van Meester zou komen.

 

Het idee liet ons echter geen van tweeën los. Dit was een buitenkans. Ik zou eindelijk Meester in zijn werk kunnen zien. Een deel van zijn leven waar ik weliswaar heel erg betrokken ben, maar nooit fysiek binnen zal komen, vanwege de keuzes die we in ons leven hebben gemaakt.

Tegen 11 uur sms-te Meester om te laten weten dat hij het voorstel van de leverancier om toch naar het bedrijf te komen had afgewimpeld en dat ik dus mee kon. Direct kon ik terug reageren met de mededeling dat ik m'n agenda had laten leeg vegen en dat ik op tijd bij de leverancier zou zijn.

 

Al even stond ik op de parkeerplaats te wachten toen Meester aan kwam rijden. M'n hart ging als een wilde te keer. Enerzijds omdat deze altijd te keer gaat als Meester in m'n buurt komt en anderzijds omdat ik het erg spannend vond om hem in zijn dagelijkse doen te zien.

 

We liepen de fabriek door (een ommetje, omdat Meester me een kijkje in de fabriek wilde geven) naar de toonzaal. Daar bekeek Meester verschillende gereedschappen, voor hij aangesproken werd door de leverancier. Even wat handjes die geschud werden en vervolgens ging Meester recht op zijn doel af. Ik wist dat hij gepassioneerd was in zijn werk, maar het is erg leuk om te zien dat zijn ogen hierbij net zo kunnen twinkelen als wanneer ik me op het randje gedraag. Ondanks dat ik wist dat ik me keurig gedroeg had ik door de twinkeling in zijn ogen het gevoel dat hij me zo tot orde had kunnen roepen.

 

Naast zijn passie, zag ik ook zijn vakmanschap. Hij was minimaal een gelijkwaardige gesprekspartner van de verkoper. Ik verdenk Meester er zelfs van dat hij meer vakkennis in huis had dan de verkoper.

Uiteindelijk werd de keuze gemaakt en moest de prijs en de voorwaarden afgekaart worden. De verkoper wist niet te geven wat Meester wilde en vervolgens legde Meester een andere keuze op tafel. Een keuze waarvan hij wist dat de leverancier er nauwelijks aan zou verdienen. Door de leverancier de indruk te geven dat deze keuze voor Meester net zo´n goede keuze was als de eerste, kwam er beweging in de onderhandeling. Grappig was dat de beste man steeds oogcontact met mij zocht, alsof hij wilde zeggen `jij kunt hem toch wel tot meer toegeeflijkheid verleiden?`

Ik gaf echter geen krimp, waardoor hij geheel in handen van Meester bleef.

 

Gloeiend van trots dat Meester én zoveel vakkennis heeft én zo´n goede deal heeft gemaakt, liep ik samen met hem de toonzaal uit. Ik was haast nog blijer dan hij.

 Mmmmmmm, heerlijk zo´n half middagje lekker in de buurt van deze topper. En ach.....ook al had hij niet zo´n indruk op me gemaakt, dan ook had ik het heerlijk gevonden om zomaar een halve middag bij Meester te zijn. Vanmiddag was echt een buitenkansje.

We schrijven samen op:

 

Het diepste gevoel van ......

Kan er zo van genieten. De vele momenten waarop vol passie en vuur met elkaar in gesprek zijn. Zo kwam vandaag ons gesprek over onderwijs, opleiden en opvoeden. Onderwerpen die ons beiden zo na aan het hart liggen dat het misschien voor een buitenstaander lijkt dat we een woordenstrijd met elkaar zouden hebben.

 

Echter niets van dat al. We hebben zoveel overeenstemmende denkbeelden en gedachten dat we het heel erg met elkaar eens zijn en het gesprek opzwepen naar ongekende hoogten en vanuit diverse invalshoeken de onderwerpen bespreken. Op basis van ons gesprek, trekken we weer nieuwe conclusies en worden we steeds scherper.  

 

En dan is het toch wel heel vervelend wanneer Meester midden in het orgasme van ons gesprek aankondigt: "lief ik zeg je nog een ding en dan moet ik ophangen. Ben bijna thuis"...............

 

Vol verlangen kijk ik weer uit naar ons volgende telefoontje, hoewel ik niet verwacht dat morgen (wanneer ik uit m'n slaap gewekt wordt) in staat zal zijn om meteen het gesprek weer op te pakken. Meester wel. Hij is 's morgens altijd erg wakker ;-)

Ken je dat beeld? Het beeld van die beer die een bijenkorf heeft gevonden gevuld met volle honingraten? Vol gretigheid doet de beer zich tegoed. Boze bijen en bijensteken deren hem niet. Hij lijkt zich volledig in deze lekkernij te verliezen. Met zijn voorpoten maakt hij de ruimte zodat hij met zijn tong en het liefst ook nog met zijn hele bek, helemaal de honingraat in kan om van elke druppel van deze goddelijke zoeternij te genieten.

 

Heb je dat beeld voor ogen?  

 

Ja?

 

Dit is aardig vergelijkbaar met de gretigheid die Meester en ik vanmorgen ervoeren. Net zo teleurgesteld als de beer, wanneer ineens tijdens al dat gesmikkel blijkt dat de honingraat verdwenen is, hingen wij op enig moment aan de telefoon. Het was werk wat ons uit elkaar gehaald had. Grrrrr.... op dat soort momenten zou ik graag willen dat we samen vrij konden nemen.